گنج تاریخ ما

1
چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشست
بنفشه تازه شد و طرّه دوتاه بشست
2
کف سحاب چو سقّا گلاب زن برداشت
ز خاک غالیه گون چهره گیاه بشست
3
بیا بیا که گر از عشق توبه می کردم
به بوی زلف تو دل دست ازین گناه بشست
4
اگر به غیر تو چشم نظر سیه کردم
بیا که خاک درت چشم عذرخواه بشست
5
بر آستان تو چندان گریست ابن حسام
که آب دیدهٔ او نامه سیاه بشست

فایل صوتی شعر

نظرات


وسعت الله کاظمیان دهکردی در در ‫۵ سال و ۶ ماه قبل، سه شنبه ۱۷ فروردین ۱۳۹۵، ساعت ۰۰:۳۱ نوشته:

در غزل شماره ی 17 ابن حسام خوسفی که به سبک عراقی می رسد دو نکته را در یافتم و در بیت دوم مصرع نخست، کلاب ، باد گلاب باشد که ناش از تطور زبان در گذر زمان است که گاف فارس به کاف تازی ، تعرب شده است. ترکیب " گلاب زن" ترکب تازه ای ست که ابن حسام ، ساخته است.
در بت سوم ، مصرع دوم " ازین« غلط است زیرا وزن ، مختل می شو و درست آن،بن" است به معنی ریشه و ته هر چیز است..

روح‌الله در در ‫۲ سال قبل، دو شنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۳۷ نوشته:

سلام. با احترام. به نظر می‌رسد چنانچه مصرع دوم از بیت سوم به این صورت خوانده شود وزن صحیح است: به بوی زلف تو دل دس- تَزین گناهُ بشست. ت دست با فتحه به زین متصل می‌شود