تاریخ ما
گزیده‌ای از تاریخ و تمدن جهان باستان

اولین ستارگان جهان چه شکلی بودند؟

ستاره شناسان با استفاده از ماهواره هایی مثل مأموریت پلانک (این ماهواره به دنبال پیدا کردن نور جهان اولیه است) فهمیده اند که اولین ستارگان چند صد میلیون سال پس از انفجار بزرگ تشکیل شده اند. این ستارگان در داخل دسته هایی متولد شدند که به کهکشان های اولیه تبدیل شدند.

در نهایت مواد داخل جهان شروع کردند به اینکه در داخل ساختارهایی به نام فیلمان ها (filaments) قرار گیرند و تکامل ستاره ای و کهکشانی آغاز شد. هنگامی که ستارگان بیشتری تشکیل شدند، سوپ کیهانی را گرم کردند. این فرایند که «باز یونیزه شدن» نامیده می شود جهان را روشن کرد و از دوره های تاریک کیهانی خارج کرد.

ابری از گاز هیدروژن را تصور کنید. این دیدگاه وجود دارد که چنین ابرهایی با حضور ماده تاریک شکل گرفتند. این گاز در داخل نواحی بسیار کوچکی فشرده می شود و دماها افزایش می یابد. سپس هیدروژن مولکولی شکل می گیرد (یعنی این که اتم های هیدروژن ترکیب می شوند تا مولکول ها را تشکیل دهند) و ابرهای گاز به اندازه ای خنک می شوند تا توده های ماده را شکل دهند. در درون این توده ها، ستارگان شکل می گیرند -ستاره ها تنها از هیدروژن تشکیل می شدند.

از آن جایی که هیدروژن زیادی وجود داشته، بسیاری از این ستاره های اولیه توانستند رشد کنند و خیلی بزرگ و پر جرم شوند. این ستارگان اولیه بسیار داغ بودند و نور ماوراء بنفش بسیار زیادی را بیرون می دادند (این وضعیت باعث می شد مایل به آبی به نظر برسند). این ستاره ها مانند هر ستاره دیگری در جهان، کوره های هسته ای در داخل هسته هایشان داشتند که هیدروژن را به هلیوم و در نهایت به عناصر سنگین تر تبدیل می کردند.

این ستارگان بسیار عظیم، احتمالاً تنها چند ده میلیون سال زندگی کردند. در نهایت، بیشتر این ستارگان اولیه در نتیجه بروز انفجارهایی مردند.

تمام موادی که در هسته این ستاره ها پخته می شدند، به فضای بین ستاره ای پرتاب شدند و عناصر سنگین تر (هلیم، کربن، نیتروژن، اکسیژن، سیلیکون، کلسیم، آهن، طلا و غیره) را به جهان وارد کردند. این عناصر با بقیه ابرهای هیدروژنی ترکیب شدند تا سحابی ها را ایجاد کنند که مکان های تولد نسل های بعدی ستارگان است.

وقتی ستارگان شکل گرفتند، کهکشان ها هم تشکیل شدند و با گذشت زمان کهکشان ها در نتیجه چرخه های تولد و مرگ ستارگان غنی تر شدند. کهکشان ما یعنی کهکشان راه شیری، به احتمال زیاد به صورت یک گروه از کهکشان های اولیه کوچک تر بوده و از مواد پرتاب شده از ستاره های اولیه به داخل آن نسل های بعدی ستارگان ایجاد شدند.

کهکشان راه شیری حدود ۱۰ میلیارد سال پیش شروع به شکل گیری کرد و امروزه هنوز هم کهکشان های کوتوله دیگر را در خود می بلعد. ما شاهد برخوردهای کهکشانی در سراسر جهان هستیم، بنابراین مخلوط شدن و ترکیب شدن ستاره ها و «مواد» تشکیل دهنده ستاره های اولیه تا زمان حال هم ادامه یافته است.

اگر به خاطر ستاره های اولیه نبود، هیچیک از وقایع باشکوهی که در کهکشان راه شیری و دیگر کهکشان ها دیده می شود به وجود نمی آمد. شاید در آینده نزدیک ستاره شناسان واقعاً راهی پیدا کنند که این ستارگان اولیه و کهکشان هایی که تشکیل می دادند را ببینند. این یکی از کارهای تلسکوپ فضایی جیمز وب در آینده است.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.