تاریخ ما
گزیده‌ای از تاریخ و تمدن جهان باستان

معرفی تاریخچه دوربین های عکاسی

در قرنهای ۱۱ تا ۱۶ بشر از یک اتاقک تاریک (دوربین اولیه) به‌عنوان چیزی شبیه به دوربین استفاده می‌کرد. برای این منظور اتاق مکعب مستطیل کوچکی را که هرگز نوری به درون آن راه نمی‌یافت، آماده می‌کردند، در وجه جلوی آن سوراخی به قطر تقریبی یک میلی‌متر ایجاد می‌کردند، بدین ترتیب تصویر مناظر روبروی وجه دارای سوراخ روی دیوار یا پرده در وجه مقابل سوراخ در داخل اتاق منعکس می‌نمودند. این تصویر یه صورت معکوس و بسته به قطر سوراخ وضوح بیشتر یا کمتری داشت به صورتی‌که هرچه قطر سوراخ کمتر بود، وضوح بیشتر یا به عکس با افزایش قطر سوراخ تصویر روشنتر با وضوح کمتری حاصل میگشت. البته این دستگاه بیشتر برای نمایش و نقاشی به کار میرفت و نقاشان اروپایی با نشاندن سوژه در جلوی سوراخ یا قرار دادن اتاقک در روبروی مناظر و نصب پرده بوم در قسمت داخلی روبروی سوراخ، مناظر روبرو را نقاشی میکردند (خود نقاش درون اتاقک قرار داشت) این دستگاه هرگز کار عکاسی را انجام نمی‌داد. مخترع اتاق تاریک دانشمند مسلمان حسن ابن هیثم بود که در مکتوبات لاتین به پدر علم مدرن اپتیک (الحسن) معروف می‌باشد.

 

اتاق ها و جعبه های تاریک

پیشینه اولیه دوربین ها به اتاق های تاریک عکاسی برمی گردند. اتاق های تاریک یا جعبه تاریک تصاویر یک طرف  خود را ثبت می کنند و به صورت یک عکس وارونه در طرف دیگر خود را ظاهر می کنند، بعد ها و در مدل های پیشرفته تر این جعبه ها، یک آینه درون آنها گذاشته شد تا تصویر آخر وارونه نباشد. قبل از پیشرفت صنعت عکاسی هیچ راه دیگری جز چاپ کردن این تصاویر با دست نبود. دوربین های اولیه به اندازه یک اتاق بودند که فضا برای قرار گرفتن یک یا دو نفر در آن وجود داشت، البته رفته رفته و با پیشرفت صنعت عکاسی دوربین ها فشرده و فشرده تر شدند. اولین دوربین کوچک و قابل حمل در سال ۱۶۸۵ ساخته شده است چیزی حدود ۱۵۰ سال قبل از این که از نظر علمی ممکن باشد.

 

عکس های گرفته شده اولیه

اولین عکس گرفته شده با دوربین توسط ژوزف نیسه فورد نیپس در سال ۱۸۱۶ بوده است که این عکس را با دوربین دست ساز خود گرفته است. عکس روی یک کاغذ که به نقره کلرید آغشته شده است چاپ شد، این تصویر چاپ شده دائمی نبود و با قرار گرفتن در معرض نور از بین می رفت. در سال ۱۸۳۷ لوییس داگر پدیده داگرو تایپ را اختراع کرد. همانطور که گفته شد اولین عکس را فورد نیپس گرفت، داگر بعد ها فرآیند عکس گرفتن او را اصلاح کرد. داگر، ابتدا صفحات مسی با پوشش نقره را در معرض تماس با یُد قرار داد تا یداین نقره به دست آید.

 

سپس این ترکیب را برای چند دقیقه در مقابل نور قرار داد و بعد صفحات را با بخار جیوه که تا دمای ۷۵ درجه سلسیوس گرم شده بود پوشش داد و در نهایت تصویر ایجاد شده بر روی صفحه را در آب نمک اصلاح کرد. این ایده‌ها منجر به فرآیند معروف “داگروتایپ” شد. تصویر حاصل وارون جانبی بود، همانند تصویر در آینه، مگر اینکه یک بازتاب دوباره در هنگام تصویر برداری به منظور برگرداندن تصویر انجام می‌شد. تصویر تنها از یک زاویه قابل دیدن بود و نیازمند حفاظت در برابر هوا و اثر انگشت بود، بنابراین در جعبه‌ای با رویه شیشه‌ای قرار می‌گرفت. تصاویر داگروتایپ معمولاً به صورت پرتره بودند؛ فرایند ایجاد پرتره چندین دقیقه زمان می‌برد و نیازمند این بود که اشیاء در حال عکاسی بدون حرکت بمانند.

به علت زمان طولانی تصویربرداری، همه اشیاء متحرک محو می‌شدند. بعدها به کمک لنزهای سریع تر مانند لنزهای پرتره پتزول، زمان عکاسی کاهش یافت. داگروتایپ تنها یک تصویر ایجاد می‌کرد که قابل چاپ دوباره نبود. با وجود این مشکل، میلیون‌ها نسخه از داگروتایپ تولید شد. در سال ۱۸۵۱، سالی که داگر درگذشت، فرایند نگاتیو فاکس تالبوت چاپ نامحدود تصاویر را ممکن ساخت. این پیشرفت‌ها فرآیند داگروتایپ را کنار کشید و به سرعت آن را محو نمود.

کداک و تولد فیلم

 

جرج ایستمن اولین کسی بود که در سال ۱۸۸۵ از دوربین برای عکس برداری و فیلم برداری استفاده کرد. او دوربین کوچکی داشت که نام آن را کداک گذاشته بود. کداک یک لنز ثابت و سرعت بالا در گرفتن عکس پشت سر هم داشت. در سال ۱۸۸۸ این دوربین با قیمتی مناسب برای فروش عرضه شد. هر دوربین کداک توانایی ثبت ۱۰۰ عکس را داشت، بعد از تمام شدن رول عکس برداری افراد می توانستند با فرستادن دوربین هایشان به کارخانه رول جدید برای عکس برداری داشته باشند. این دوربین ها موفقیت زیادی را هم برای فیلم برداری توسط دوربین به همراه داشت.

دوربین های دیجیتال

 

از لحاظ عملکرد کلی، دوربین‌های دیجیتال بسیار شبیه به دوربین‌های عکاسی دارای فیلم یا غیر دیجیتال می‌باشند. این دوربین‌ها همانند دوربین‌های معمولی دارای یک منظره یاب، لنز برای کانونی کردن تصویر بر روی یک وسیله حساس به نور، وسیله‌ ای برای نگهداری و انتقال چند تصویر گرفته شده در دوربین و یک جعبه در بر گیرنده تمام این تجهیزات می‌باشد. در یک دوربین معمولی فیلم حساس به نور تصویر را ذخیره می‌سازد و بعد از عملیات شیمیایی برای نگهداری تصویر از آن استفاده می‌شود.

در حالی که در دوربین دیجیتال این کار با استفاده از ترکیبی از فناوری پیشرفته سنسور حسگر تصویر و ذخیره در حافظه انجام می‌گیرد و اجازه می‌دهد که تصاویر در شکل دیجیتال ذخیره شوند و به سرعت بدون نیاز به عملیات خاصی در دسترس باشند. اولین دوربین دیجیتالی تاریخ، توسط شرکت کداک ثبت گردید. در سال ۲۰۰۴ اما کمپانی کداک اعلام کرد که دیگر دوربینی تحت عنوان کداک به جهان عرضه نخواهد کرد، در سال ۲۰۱۲ هم اعلام ورشکستگی کرد.

 

منبع:

Wikipedia.com

جدولیاب

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.