تاریخ ما
گزیده‌ای از تاریخ و تمدن جهان باستان

آشنایی با بارش شهابی

رادیو جوان - همه اهنگ های ایرانی مجاز و غیرمجاز لس آنجلسیتلگرام بدون فیلتر - تله پلاس 24دانلود از یوتیوب
بارش شهاب سنگ یک واقعه آسمانی است که در آن تعدادی از شهاب سنگ مشاهده می شود که از یک نقطه در آسمان شب تابش یا منشا می شوند. این شهاب سنگ ها در اثر جریان بقایای کیهانی به نام شهاب سنگ ها که با سرعت بسیار زیاد در مسیرهای موازی وارد جو زمین می شوند ایجاد می شوند.
بیشتر شهاب سنگها از یک دانه ماسه کوچکتر هستند، بنابراین تقریباً همه آنها از هم گسیخته و هرگز به سطح زمین اصابت نمی کنند. بارش شهاب سنگین یا غیرمعمول به عنوان طغیان شهاب و طوفان شهاب سنگ شناخته می شود، که حداقل ۱۰۰۰ شهاب در ساعت تولید می کنند که مهمترین آنها از لئونیدها است.
مرکز داده شهاب بیش از ۹۰۰ هواگرد مشکوک را نشان می دهد که حدود ۱۰۰ مورد از آنها به خوبی تثبیت شده است. سازمان های مختلفی به مشاهده فرصت ها در اینترنت اشاره می کنند.
تحولات تاریخی
نخستین طوفان بزرگ شهاب سنگی در دوره مدرن لئونیدان نوامبر ۱۸۳۳ بود. یک تخمین تخمین زده شده اوج قله بیش از صد هزار شهاب در ساعت است اما دیگری که با طوفان کاهش یافته بود، بیش از دویست هزار تخمین زده می شود. شهاب سنگ ها در طی ۹ ساعت طوفان، در کل منطقه آمریکای شمالی شرق کوه های راکی. دنیسون اولمستد آمریکایی (۱۸۹۱ – ۱۷۹۱) واقعه را دقیق ترین توضیح داد.
وی پس از گذراندن هفته های آخر سال ۱۸۳۳ در جمع آوری اطلاعات، او یافته های خود را در ژانویه ۱۸۳۴ به ژورنال علوم و هنر آمریکا ارائه داد، که در ژانویه-آوریل ۱۸۳۴، و ژانویه ۱۸۳۶ منتشر شد. وی خاطرنشان کرد: بارش کوتاه است. مدت زمان و در اروپا دیده نمی شد، و این که شهاب سنگ ها از نقطه ای در صورت فلکی لئو تابش می کردند و او گمان می کرد که شهاب سنگ ها از ابر ذرات موجود در فضا سرچشمه گرفته اند. کار ادامه یافت، اما هنوز درک ماهیت سالانه بارش، هر چند وقوع طوفان ها محققان را متعجب کرده بود.
ماهیت واقعی شهاب سنگ ها هنوز در قرن نوزدهم مورد بحث قرار گرفت. شهاب سنگ ها توسط بسیاری از دانشمندان (الکساندر فون هومبولت ، آدولف قوتلت ، جولیوس اشمیت) به عنوان یک پدیده جوی تصور می شدند تا اینکه اخترشناس ایتالیایی جیووانی شیاپارلی در رابطه با رابطه خود بین شهاب سنگ ها و ستاره های دنباله دار را اثبات کرد.) در دهه ۱۸۹۰ ، ستاره شناس ایرلندی جورج جانستون استونی (۱۹۱۹-۱۸۲۶) و اخترشناس انگلیسی بریتانیا آرتور متیو وودد داونینگ (۱۹۵۰-۱۸۵۰) اولین کسانی بودند که سعی در محاسبه موقعیت گرد و غبار در مدار زمین داشتند
آنها پیش از بازگشت پیش بینی شده بارش لئونید در سال ۱۸۹۸ و ۱۸۹۹ ، گرد و غبارهای بیرون زده در ۱۸۶۶ توسط ستاره دنباله دار ۵۵P / Tempel-Tuttle را مورد مطالعه قرار دادند. طوفان های شهاب پیش بینی شده بود، اما محاسبات نهایی نشان می دهد که بیشتر گرد و غبارها در مدار زمین قرار دارند.
همان نتایج به طور مستقل توسط آدولف بربریچ از مؤسسه Königliches Astronomisches Rechen (مؤسسه محاسبات سلطنتی نجوم) در برلین ، آلمان بدست آمد. اگرچه عدم وجود طوفان های شهاب سنگ در آن فصل محاسبات را تأیید می کرد ، اما برای دستیابی به پیش بینی های معتبر، پیشرفت ابزارهای محاسبات بسیار بهتری لازم بود.
در سال ۱۹۸۱ ، دونالد کی یومانز از آزمایشگاه پیشرانه جت تاریخچه بارش شهابی برای لئونیدها و تاریخ مدار پویای دنباله دار تمپل-تاتل را بررسی کرد. نمودار از آن اقتباسی شد و دوباره در آسمان و تلسکوپ منتشر شد
این موقعیت های نسبی زمین و تمپل-تاتل را نشان می داد و نشانگر مکان هایی است که زمین با گرد و غبار متراکم روبرو می شود. این نشان داد که شهاب سنگها عمدتا در پشت و خارج از مسیر دنباله دار هستند، اما مسیرهای زمین از طریق ابر ذرات حاصل از طوفان های قدرتمند بسیار نزدیک به مسیرهای تقریباً هیچ فعالیتی بودند.
در سال ۱۹۸۵ ، ED Kondrat’eva و EA Reznikov از دانشگاه ایالتی کازان برای اولین بار سال هایی را که رها گرد و غبار منتشر شد، مسئولیت چندین طوفان شهابی لئونید گذشته اعلام کردند. در سال ۱۹۹۵، پیتر جنیسکنس انفجار Alpha Monocerotids در ۱۹۹۵ را از مسیرهای گرد و غبار پیش بینی کرد.
در انتظار طوفان لئونید در سال ۱۹۹۹، رابرت ا. مک نئو، دیوید اشر، و اسکو لیتینن فنلاند اولین کسانی بودند که این روش را در غرب به کار بردند. در سال ۲۰۰۶ Jenniskens پیش بینی هایی را برای برخوردهای بعدی در مورد گرد و غبار منتشر کرد که ۵۰ سال آینده را پوشش می دهد.
جرمی Vaubaillon همچنان پیش بینی پیش بینی های خود را بر اساس مشاهدات هر ساله برای انستیتو د مکانیک سلست و دکلکول د Éphémérides (IMCCE) انجام می دهد.
ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.