موقعیت جغرافیایی و سیاسی فلسطین باستان

منطقه کوچک ، آنطور که در نوشته های خود در رابطه با آورده است، از شمال به دان ، از جنوب به بئر سبع ، از غرب به جایگاه فلسطینیان و از شرق تا محل ” آشوریان ” ، ” آرامیان ” ، ” بنوعمون ” ، ” موآبیان ” و ” ادومیان ” محدود بوده است . طول آن حدود ۲۴۰ کیلومتر و عرضش از ۴۰ تا ۱۳۰ کیلومتر متغیر بوده است . از نظر اوضاع طبیعی دارای آب و هوای خشک بوده و در نتیجه خاک بی حاصل داشته ولی بارانهای بهاری آن عامل مهمی در باروری کشاورزی به حساب می آمده است . از نظر معادن و ثروتهای طبیعی در فقر بوده است مگر معادن محدودی که در کوههای موجود در مرزهای لبنان و خاور اردن وجود داشته است .محصولات آن گندم و جو ، بوده و در دامنه کوهها درختان موز ، انجیر ، زیتون ، خرما و میوه های گوناگون دیگر به عمل می آمده است .

 

موقعیت جغرافیایی و سیاسی فلسطین باستان

 

 

یکی از مورخین قرن اول میلادی به نام «یوسفیوس» در باره این سرزمین چنین می‌گوید که: ” رطوبت آن برای کشاورزی کافی ، و سرزمین بسیار زیبایی است . درختان فراوان دارد و میوه های پائیزه جنگلی و بستانی در آن زیاد است . رودخانه هایی که به شکل طبیعی به کار آبیاری بخورد زیاد نیست بلکه رطوبت زمین از باران است که همیشه به اندازه کافی می بارد . ”

یکی از نکاتی که در این جا باید به آن اشاره کرد این است که پیش از این که طبق گفته تورات ، فلسطین سرزمین شیر و عسل باشد، میدان جنگ و محل یورش اقوام مختلف از قبیل عبرانیان بوده است . و مقاومتی که کنعانیان ، صاحبان اصلی این سرزمین ، از خود نشان داده اند از آنها اسطوره هایی مقاوم در طول تاریخ ساخته است . آنچه که سبب پیشرفت درونی فلسطین در ادوار کهن شده است عبارتست از :برقراری ارتباط تجاری – بازرگانی ، اجتماعی و فرهنگی کنعانیان با تمدنهای بزرگ اطراف ،برقراری روابط با مهاجرانی که از نقاط مختلف به سوی آنجا و سرزمینهای مجاور می آمدند . نظیر مهاجرت کنعانیان از شبه جزیره عرب به فلسطین و مهاجرت بخشی از آنها به ، فنقیه و مهاجرت فلسطینی که قبایل یونان از جزیره کرت انجام داده و به دشت ” فلستیا ” رسیده و در آنجا اسکان یافتند . و نیز مهاجرت عبرانیان که از رود اردن گذشته و وارد فلسطین شدند .

همچنین بخوانید:  « سینگ جیانگ» مادر کویر‌های چین

 

موقعیت جغرافیایی و سیاسی فلسطین باستان
سرزمین فلسطین موقعیت جغرافیایی بسیار خوبی را دارا بوده و به همین حاطر به یکی از راههای طبیعی و عمده کاروانهای بزرگ خاور نزدیک درآورده بود . چون فلسطین میان پایتختهای نیل و دجله و فرات قرار گرفته بود به یک مرکز بازرگانی مهم تبدیل شده و همین مسأله منجر به پیشرفتهای اقتصادی و بالا رفتن سطح روابط اجتماعی ساکنان آن گشته و از طرف دیگر سبب شده بود که به میدان جنگی برای قدرتهای بزرگ هم جوار تبدیل گردد .خطوط مواصلاتی که فلسطین را به نقاط اطرافش متصل می کرد . یک جاده اصلی از مصر به سوی کرانه مدیترانه کشیده شده بود و از آنجا به کوه کرمل و سپس از کنار ساحل به مرز فنقیه می رسید و شاخه ای از آن پس از گذشتن از دره اردن به سوی دشت حوله و یرموک و دمشق و شمال سوریه می رفت . این جاده مخصوص سپاهیان بود که در قدیم به جاده سلطنتی و در دوران اسلامی به جاده سلطانی معروف بود . از این جاده چندین راه و شعبه فرعی منشعب می شد که ساحل فلسطین را به خاور اردن پیوند می داد به ویژه جاده اریحا که قدس را در جنوب به نابلس متصل می کرد . از ” ایله ” در رأس خلیج عقبه نیز راههایی به دشت عربی و بیابان نقب کشیده شده بود و به طرف مجدل و غزه امتداد می یافت یا از بئر سبع به سوی عوجه در جاده مرکزی سینا و به سوی مصر می رفت . ازایله راه دیگری جدا می شد و به الخلیل می رفت و در انتها با جاده فرعی که از دلتای مصر کشیده شده بود برخورد می کرد .این راهها نه تنها در زمینه تجارت و بازرگانی میان شرق و غرب و شمال و جنوب فلسطین نقش بسیار مهمی را ایفا می کرد ، در زمینه مبادلات فرهنگی میان ساکنان فلسطین و تمدنهای هم جوار به مراتب نقش مهمتری داشت .

مطالب مرتبط

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
دنبال کردن