خدایان حاتی /Hattian gods/

اصطلاح حاتی از سوی هیتی های هند و اروپایی برای توصیف زبان و اهالی جلگه مرکزی به کار می‌رفت، ناحیه ای که تقریباً به‌وسیلۀ رود قزل ایرماق (هالیس Halys) باستانی توصیف می‌شود. حاتی ها دارای زبان کم شناختۀ خود و تعدادی اسطوره بودند که هیتی ها تا اندازه‌ای از آن‌ها اقتباس کردند. آن‌ها مسلم تشریفات و متون اسطوره‌شناختی حاتیایی را ترجمه کردند که تا اندازه‌ای در بایگانی بغازکوی باقی مانده است. به سبب گرایش های کاتبان هیتیایی، آن‌ها خدایان محلی را به‌صورت خانواده ها و «دربارها» (کالوتی Kaluti) درآوردند و به آن‌ها، مسایل اجرایی را نسبت دادند. تعیین ویژگی و رابطه دشوار است. همچون در نقاط دیگر ، ها زیاد به چشم می‌خورند. پیش تر از همه ، وورون نشه مو Wurnnshemu، خورشید_ ، سپس دخترش Mezulla و Inara، جنگ_ خدا یعنی وورون wurunkatte شاید به جمع هوا_ خدایان تعلق داشته باشد. خدای مشهور دیگری به نام تاهاتانوای تیش Tahattanuitish است که لقب هیتیایی اواتاراشاناش Wattarashannash به معنای «مادر جویبارها» است این الهه، در اسطورۀ ظاهر می‌شود. پاشی زیل Washizzil نیز اور_ ماه _ لوگال _ آش UR .MAH .LOGAL .ASH یعنی «شیر پادشاه»؛ تاشی تیش Tashimetish به‌صورت سال. لوگال. آش SAL. LOGAL. ash «ملکه» شناخته می‌شد.این الهه، محبوب تشوبTeshup در اسطورۀ کوماربیKumarbi است.

 

خدایان حاتی /Hattian gods/

طرحی از خدایان باستانی

 

منبع:

  • کتاب  اساطیری ایران، اثر ژاله آموزگار،
    انتشارات سمت، چاپ شده در مهر ۱۳۹۵
  • تهیه الکترونیکی: سایت ، اِنی کاظمی

مطالب مرتبط

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
دنبال کردن