اعتقادنامه

وضیحى درباره اعتقادنامه هاى مسیحى:

بروزمناقشاتواختلافات فكرىوعقیدتى وظهورفرقه هاى بدعت گذار وجریان هاى دگراندیش، جامعه مسیحى را ناگزیر ساخت كه براى حفظ انسجامویكپارچگى درونى خود، اعتقادات و مبانى پذیرفته شده اش را در قالب بیانیه هایى فشرده گردآورى كند و از آن، به هنگام برگزارى مراسم عمومى دینى استفاده كند. این بیانیه ها به لحاظ اعتبار، در رتبه پایین ترى در قیاس با كتاب مقدس قرار دارند; با این حال از اعتبار و ارزش خاص و بى بدیلى برخوردارند. اعتقادنامه ها (Creeds)(بیانیه هاى پذیرفته شده در میان فرقه هاى مختلف) در درجه دوم از اهمیت و اعتراف نامه ها در درجه پس از آن قرار دارند و بیشتر به فرقه اى خاص (كاتولیك یا پروتستان) تعلق دارند. از مهم ترین اعتقادنامه ها مى توان از اعتقادنامه رسولان (معتبر در كلیساهاى كاتولیك و پروتستان) نیقیه (معتبر در كلیساهاى شرق و غرب اعم از كاتولیك، بیشتر پروتستان ها، ارتدوكس، انگلیكان) و آتاناسیوسى نام برد.

اعتقادنامه(Creed)

اعتقادنامه یعنى بیانیه اى فشرده، رسمى (قانونى) و معتبر كه حاوى نكات مهم اعتقادات مسیحى است و نمونه هاى كلاسیك آن عبارت اند از: اعتقادنامه رسولان (Apostle’s Creed) و اعتقادنامه نیقیه (Nicene Creed).درابتدا، داوطلبانِ تعمید، دستورالعمل مختصرى از اعتقادات كه جزئیات آن در مناطق مختلف متفاوت بود مى پذیرفتند. تا این كه در قرن چهارم میلادى، این اعترافات تعمیدى شكل یك پارچه ترى یافت و درهرجا ساختارى سه گانه داشت و این به پیروى از متى 19:28 بود. سرانجام اعتقادنامه رسولان در غرب و اعتقادنامه نیقیه در شرق تنها اعتراف نامه هاى تعمیدى بودند كه تا هنگام تغییرات آیینى در كلیساى غرب در دهه 1960م مورد استفاده قرار گرفتند. شوراى نیقیه (325م) اقرار و اظهار ایمان را در قالب یك اعتراف نامه قرار داد و آن را به مثابه معیار كلى و عمومى راست آیینى اعلام كرد و استفاده از اعتقادنامه ها براى چنین هدف و مقصدى در قرن چهارم میلادى به طور سریع گسترش یافت. ]البته[ رسم و عادت كنونى خواندن اعتقادنامه (نیقیه) در مراسم عشاى ربانى از قرن پنجم میلادى شروع شد و در این زمان بود كه این اعتقادنامه به عنوان یك رسم محلى در شرق شناخته شد. ]ولى [این اعتقادنامه تا سال 1014م در مراسم عشاى ربانى در كلیساى روم جایى نداشت.

The Oxford Dictionary of the Christian Church.

شهاب الدین وحیدى