قنات تاریخی جوپار
مردم منطقه جوپار در ماهان كرمان برای دستیابی به آب مورد نیاز خود مشکلات زیادی داشتند. هنگام کم آب شدن قنات زندگی چوپاریان سخت میشد. كم شدن آب قنات به آیینهایی در میان مردمان جوپار دامن زدهبود. برای نمونه در زمانهای قدیم هنگام خشکسالی جوانان بر در خانهها اشعاری میسرودند و طلب آرد از صاحبخانهها میكردند. صاحبخانهها نیز درخواست آنها را اجابت میكردند. جوانها در نزدیکی قنات آتش میافروختند و آرد را خمیر میكردند و می پختند. پیش از پختن كماچ مهره کوچکی در خمیر می گذاشتند و هنگامی که کماچ پخته میشد یکی از حاضران که از همه مسن تر بود کماچ را قطعه قطعه میكرد و به هر یک از جوانان تکه ای اهدا میكرد. او همچنین مراقب بود که مهره در کدام قطعه قرار داده شده است. وای به احوال بیچارهای که مهره در نان او پیدا میشد. او را به فلک میبستند و چوب می زدند. سپس یكی از سادات محل ضامن جوان می شد و قرار می گذاشتند كه چنانچه ظرف یک هفته باران نیامد دوباره جوان بیچاره را تحویل بدهند تا چوب بخورد. آنها این گونه امیدوار بودند که خداوند برای جلوگیری از ظلمشان به آن جوان باران نازل کند.
22 رشته قنات در منطقه جوپار وجود دارد كه قدیمیترین آنها قنات گوهرریز جوپار است. این قنات یكی از بزرگترین و طولانیترین قناتهای ایران است. این قنات آب جوپار و مناطق اطراف را برای آشامیدن و کشاورزی تامین میکند. سابقه این قنات را به دوران مهرپرستی نسبت داده اند. قنات جوپار به لحاظ مذهبی ارزش بسیاری در بین اهالی و جوپاریان دارد و بسیار مورد احترام است.
